Marijke vertelt

Marijke, pleegdochter van Vera en Hans

Ik heet Marijke en ik ben zeven jaar. Ik heb ook nog een broertje, die is vier jaar en hij heet Laurens. Bij ons thuis was het een tijdje geleden niet goed. Mijn vader was heel vaak boos op ons. Hij vond ons ook wel lief, maar als hij gedronken had ging hij schreeuwen. En ook wel slaan. Ik was dan heel bang voor hem. Mijn moeder werd er verdrietig van.

"Ze moest veel huilen en vaak lag ze de hele dag in bed. Dan zorgde ik voor mijn broertje."

Ik maakte boterhammen voor ons en we gingen samen wandelen.

 Op een keer toen hij het weer gedaan had, geslagen, werden we opgehaald door iemand die wel vaker bij ons thuis kwam. Martin heet die. Hij heeft ons naar een mijnheer en een mevrouw gebracht, ik weet niet precies meer waar die woonden. We zijn daar niet zo lang geweest, een paar weken geloof ik. Daarna zijn we naar weer andere mensen gegaan, Vera en Hans.

"Ik vond het daar in het begin helemaal niet leuk, ik miste mijn ouders. Maar later was het wel heel leuk en Vera en Hans waren ook erg aardig."

 Af en toe gingen we naar mijn ouders. Eerst alleen op zaterdag, en later ook op andere dagen. En twee keer in de week werden Laurens en ik naar een plaatsje gebracht dat Papenvoort heette. Daar gingen we praten met mensen. Over thuis en wat we graag wilden dat er zou veranderen. Soms waren mijn ouders daar ook bij. Dat was wel fijn.

"Nu wonen we weer bij mijn ouders en het is nog nooit zo leuk geweest."

Mijn vader is niet meer boos en hij drinkt ook geen bier meer. En mijn moeder is niet meer verdrietig. We doen veel leuke dingen samen.

Marijke, 7 jaar