Theun vertelt

Theun over hulp bij Yorneo

Ik heet Theun, maar mijn vrienden noemen mij Doctor T, dat vind ik wel een stoere naam. Theun vind ik niks, het is een beetje een watjesnaam. Al mijn andere vrienden hebben ook bijnamen, de meeste hebben we bedacht tijdens het blowen. Dat deed ik veel. En drinken ook, vooral bier. ‘Deed’, inderdaad en niet ‘doet’, want sinds een paar maanden gebruik ik niet meer. Geen trekje, niks. Af en toe een biertje nog wel, maar dronken worden, zoals vroeger, nee, dat zal me niet snel weer gebeuren. Waarom niet? Nou, ik ben best veranderd eigenlijk. Vroeger was ik veel op straat en ik had met iedereen ruzie, met volwassenen, mijn ouders enzo. Iedereen vond mij een loser. ‘Die Theun is niet te vertrouwen’, hoorde ik een leraar een keer zeggen tegen een collega. En hij had best gelijk, ik hield me nooit aan afspraken. Maar dat kon me toen niet schelen.

"Het gebeurde gewoon allemaal en ik kon er niks aan doen. Dacht ik."

Vorig jaar is het begonnen. Toen heb ik met mijn ouders gepraat, bij Yorneo, samen met iemand van hun. Of we wat konden veranderen met zijn allen. Ik wilde niet, maar ook weer wel. Het was best moeilijk kiezen, maar ik heb toch ‘ja’ gezegd. We hebben afspraken met elkaar gemaakt en ik kreeg een coach. Met haar kon ik alles bespreken. Over wat er fout ging en als ik het niet zag zitten. Maar ook over de goede dingen hadden we het. Bijvoorbeeld dat ik écht dingen kan bereiken, zoals toen in Polen, toen ik op survival ging met een groep en ik een hele zware tocht gemaakt heb. Bij min vijftien! Nooit gedacht dat ik dat kon. En ik houd me nu ook veel beter aan mijn afspraken. Dat was eerst wel moeilijk, maar ik mag daardoor wel meer en mijn ouders zeggen nu ook wat ze goed aan me vinden.

"Volgens mij mogen we elkaar wel. In ieder geval is het een stuk relaxter thuis."

Theun, 16 jaar