"Wij zijn Marga en Roel, respectievelijk 42 en 41 jaar. We hebben drie kinderen, Roos, Marian en Teun. Ze zijn 14, 13 en 9. We wonen in Diever. En sinds vandaag staan we als pleegouders ingeschreven bij Yorneo!

De eerste stappen

Een half jaar geleden hebben we ons ingeschreven om pleegouder te worden bij Yorneo. We hebben daarvoor al een informatieavond van Yorneo bezocht. Wat we daar hoorden, paste bij onze eigen verwachtingen van het pleeggezin zijn; zoals dat het gaat om het kind een warm thuis geven en dat ouders ook een belangrijke plek hebben. We hadden zelf bedacht dat we langdurige pleegzorg zouden gaan doen; we wilden onze kinderen niet steeds afscheid laten nemen van het pleegkind.

Het proces begon met een gesprek bij ons thuis. Het werd ons als snel duidelijk dat Yorneo Pleegzorg veel van ons wil weten; want we kregen het nodige huiswerk te doen, Dat is maar goed ook trouwens; ik zou ook alles willen weten van het gezin waar mijn kinderen naartoe zouden moeten. Je wilt zeker weten dat het een veilige plek is: een kind vertrouw je niet aan zomaar iemand toe!

Met andere aspirant pleegouders

Na dit gesprek volgde de STAP. Zes avonden waarin we samen met zeven andere stellen (leuk, ook twee mannen trouwens!) ontdekten wat pleegzorg bieden allemaal van je gezin gaat vragen. En dat was veel meer dan we hadden gedacht! Die kinderen hebben toch vaak veel meegemaakt. Neem alleen al hoe heftig het is voor een kind dat hij niet meer thuis kan wonen. Of dat een kind in een onveilige situatie allerlei gedrag ontwikkelt om te kunnen overleven. We dachten dat een kind blijer zou zijn met een pleeggezin, maar welk kind verlangt nou niet naar huis? Hoe rot het er ook is? Dat zette alles wel even goed op zijn plaats. Het maakte onze overtuiging om pleegouder te worden overigens alleen maar sterker.

De manieren waarop we leerden, was trouwens heel leuk. We deden van alles met elkaar. Ook was er een ervaren pleegouder die heel veel vertelde over het pleegouderschap. Roel en ik hadden na afloop van elke avond op de terugweg weer hele gesprekken in de auto. Over hoe we zelf zijn opgevoed. En over hoe we het nu met onze eigen kinderen doen. Normaal praat je daar eigenlijk niet zo snel over met elkaar. Er ontstond een leuke band tussen de deelnemers, we hebben aan het eind adressen uitgewisseld.

De beslissing op het eind

In het laatste gesprek thuis hebben we met Yorneo Pleegzorg afgesproken wat we gingen doen in de pleegzorg. Ze dachten dat een flexibeler vorm van pleegzorg beter bij ons zou passen. We houden inderdaad wel van improviseren. We kijken hoe de dingen gaan en raken niet snel in paniek. Dat onze kinderen last zouden hebben van steeds afscheid nemen bleek in ons geval minder belangrijk dan we dachten: een pleegkind neemt toch een heel eigen plek in je gezin in en als hij of zij terug naar huis kan is dat juist heel erg mooi – daar mogen we best een traan om laten met elkaar. Eigenlijk is dat ook eerlijker naar het pleegkind, je kunt niet doen alsof zijn oude thuis niet bestaat.

Dus nu zijn we er klaar voor: perspectief zoekende pleegzorg voor een jongen of meisje van zes tot acht jaar. We zien wel wanneer we nodig zijn."