Ik kon behoorlijk kwaad worden, woedend. Dan ging ik schreeuwen en soms ook slaan. Ik ben nu zestien, maar het is niet alleen van nu, ik had het als klein jongetje al. Mijn ouders wisten nooit hoe ze daar mee om moesten gaan, ze kwamen wel met regels enzo, maar daar trok ik me niet veel van aan, ik kreeg mijn zin toch wel. Ook op school en op straat, met mijn vrienden. Ik had altijd de grootste bek en dat hielp, ik was de baas.

Maar nu is het anders. Voor het eerst in mijn leven is het echt anders. Ja, hoe kwam dat? Ik had een keer heel erge ruzie met mijn vader. Hij zat te zeiken vond ik, over dat ik weer eens te laat thuis kwam. We hebben gevochten ook en ik had speed gebruikt, dat wel. Ik ging helemaal over de rooie, ik heb mijn vader geslagen en de woonkamer compleet verbouwd. En toen kwam de politie, ik moest zitten. Vijf dagen. Best lang. Ik had al wel vaker gezeten, voor inbraken, maar het was toch niet fijn. Schrikken, ja.

Toen ik vrij kwam, kregen we ineens een paar keer per week iemand thuis. Een gezinstherapeut, zo noemde ze zich. Ik zag het niet zitten om met haar te praten en dat deed ik ook niet veel, maar mijn ouders wel. En mijn zusjes ook. En met school hebben ze gepraat en met Jos, de barkeeper van Duluth, waar ik altijd snooker en dart. Ineens mocht ik niks meer, in ieder geval niet zomaar, alleen als ik iets goeds deed, op tijd komen ofzo, dan wel. Maar met schreeuwen en slaan en al dat, daarmee lukte het niet meer, het werd dan alleen maar erger, dan mocht ik helemáál niks meer.

Het ergste vond ik dat mijnheer Daniëls, mijn buurman, zich ermee bemoeide. ’t Is nogal een grote gozer, een militair, daar moet je echt geen ruzie mee krijgen. Hij haalde me elke ochtend om zeven uur mijn bed uit en dan ging ik. Tot ik het ook zelf deed, dus zonder hem.

Het heeft wel een half jaar geduurd. Of ik er wat aan gehad heb? Ik denk het wel. Want ik gebruik en drink bijna niet meer en ik ga meestal weer naar school. Ik ben ook niet meer zo agressief, of in ieder geval kan ik het nu beter stoppen. En ik heb ook al een tijdje geen problemen meer gehad met de politie. Iedereen is nog steeds best streng tegen me, met hun regels en die dingen. Vind ik nog steeds niet echt leuk, maar ja, wat moet je?

Veel jongens en meiden uit Drenthe gingen je al voor bij Yorneo. Hierboven lees je hoe Yorneo hen al heeft geholpen - in dit geval met Multi Systeem Therapie (MST): duidelijke regels en consequent gedrag helpen problemen op te lossen. Deze verhalen zijn natuurlijk heel persoonlijk. Om te voorkomen dat je iemand echt herkent hebben we personen of gebeurtenissen in de verhalen aangepast.