Ik ben druk, beweeglijk, een kletskous. Altijd al geweest. Als klein meisje kon ik al niet lang achter elkaar tv kijken, ik wilde naar buiten, spannende dingen doen, in bomen klimmen enzo. Ik denk dat toen mijn moeder overleed – anderhalf jaar geleden – ik nog meer zo geworden ben. Niet omdat ik dat per se wilde, maar gewoon, omdat ik dan minder verdrietig was. Ik voelde me er beter door. Het is eigenlijk een beetje begonnen in groep acht van de basisschool. Stiekem roken, whisky van mijn vader drinken, uitgaan. Ik wist natuurlijk wel dat het niet mocht, dat het niet goed was, maar dat kon me niet veel schelen toen. En mijn vader, die was er toch nooit, die was altijd aan het werk, dus ik kon mijn gang gaan.

Leren interesseerde me helemaal niks in die tijd, terwijl ik er wel goed in ben. Ik heb de cito toets ook helemaal verprutst. Expres, want ik wilde niet naar het vwo, ik had geen zin om hard te werken. Toen ik naar een nieuwe school ging, naar de brugklas vmbo/havo, kwam ik bij een paar meiden in de groep met wie het onmiddellijk klikte. Ze waren een beetje hetzelfde als ik en we gingen vaak samen de stad in. Blowen, breezers drinken, jatten bij V&D: het was één groot avontuur en ik vond het geweldig.

Maar als ik thuis kwam was het minder. Ik voelde me dan alleen en miste mijn moeder vreselijk. Aan mijn vader had ik niet veel. Als hij al thuis was, dan was hij chagrijnig en dan kregen we vaak enorme ruzie. Ik had echt een hekel aan hem in die tijd. Ik had gewoon niet zo door dat hij mijn moeder óók miste.

Op een dag vroeg hij me of ik er voor voelde om samen met ‘iemand anders’ te gaan praten, iemand die ons kon helpen, want hij wilde dat het weer goed kwam met mij en tussen ons. Dat wilde ik ook wel, graag zelfs. We hebben toen een gesprek gehad met een gezinshulpverlener van Yorneo en vanaf dat moment is het eigenlijk beter gegaan. We kregen drie maanden lang drie keer per week bezoek van haar, dat was fijn, dan konden we praten, apart of met elkaar. We leerden ook van haar hoe we beter met elkaar om moesten gaan en hoe we ruzies konden voorkomen. En ze heeft ook met school en onze huisarts gepraat. Het leukste vond ik nog dat pappa een nieuwe baan heeft genomen, waardoor hij nu veel meer thuis is. Hij is ook bijna nooit meer chagrijnig en we doen veel leuke dingen met elkaar. Leren doe ik ook weer en waarschijnlijk ga ik volgend jaar tóch naar het vwo. Blowen en drinken? Nee, dat doe ik niet meer. Zeker weten!

Veel jongens en meiden uit Drenthe gingen je al voor bij Yorneo. Hierboven lees je hoe Yorneo hen al heeft geholpen - in dit geval met IOG-EV: voorkomen dat je afglijdt. Deze verhalen zijn natuurlijk heel persoonlijk. Om te voorkomen dat je iemand echt herkent hebben we personen of gebeurtenissen in de verhalen aangepast.