Ik heb ADHD. Dat zeggen ze in ieder geval. Het zal ook wel, want ik heb best veel energie: ik kan zo een hele nacht doordansen en dan ben ik nog niet moe. Ik ben eigenlijk altijd wel druk met dingen, ook op school en overal. Spannende dingen, dat vind ik leuk. Drugs uitproberen bijvoorbeeld, zoals een tijdje terug met die speed, of een beetje met jongens rotzooien. En dingetjes jatten uit winkels, parfum, make-up en ook wel kleren soms.

Het liefst ben ik op straat, met vrienden en vriendinnen, naar het winkelcentrum gaan we vaak en dan een beetje lol trappen. Geintjes uithalen en blowen. Want thuis is het waardeloos. Of nee, ik zeg het niet goed. Eigenlijk zijn die dingen nu allemaal niet meer zo, het is nu anders. Veel beter. Maar een paar maanden geleden nog wel, toen was het dus niks. Er was altijd ruzie bij ons, echt altijd. En ik mocht niks. Vooral toen mijn moeder zo overspannen was, steeds maar schreeuwen tegen Sjors – mijn stiefvader – en tegen Lars en mij. Lars is mijn broer. Wij natuurlijk terugschreeuwen, vooral ik, want ik pikte het niet. Nooit. Ik schreeuwde keihard terug en ik smeet ook wel met dingen, kopjes ofzo. En een keer met een vaas, toen was ik helemaal woedend. Of ik liep weg. Heb ik een paar keer gedaan, dan was ik het zó zat.

Vorig jaar werd het anders. In het begin hadden we een gesprek met zijn allen, met nog iemand erbij, van Yorneo, bij hun in Papenvoort. Een gezinstherapeut was het, die zat erbij. Het was voor het eerst in mijn leven dat we gewoon met elkaar praatten. Rustig. Best wel raar eigenlijk, maar ook fijn. We hebben het over van alles gehad. Over wat we zouden kunnen veranderen om het gezelliger te maken thuis. We hebben dingen afgesproken en toen kwam die therapeut wel een paar keer per week bij ons. We praatten dan veel. Over hoe het ging en wat ons dwarszat. En wat er goed ging ook. Af en toe deden we een toneelstukje. Dan deden we na hoe we ruzie maakten. Dat was echt lachen soms en dan leerden we hoe we het óók konden doen. Dat hielp goed, we kunnen nu veel beter met elkaar opschieten.

Ik ben nog steeds druk, ja. Maar dat verandert niet. Ik heb er door de hulp wél mee leren omgaan en mijn ouders en broer ook.

Veel jongens en meiden uit Drenthe gingen je al voor bij Yorneo. Hierboven lees je hoe Yorneo hen al heeft geholpen - in dit geval met MDFT: minder problemen door betere communicatie. Deze verhalen zijn natuurlijk heel persoonlijk. Om te voorkomen dat je iemand echt herkent hebben we personen of gebeurtenissen in de verhalen aangepast.